Wbrew nazwie, Caldera de Taburiente nie jest kraterem wulkanicznym w ścisłym sensie — to gigantyczne zagłębienie uformowane głównie przez erozję, otoczone jednymi z najwyższych ścian skalnych w Europie. Park Narodowy, ustanowiony w 1954 r. jako jeden z pierwszych w Hiszpanii, chroni las sosnowy porastający dno i zbocza kalderyi rzadkie gatunki roślin endemicznych.

Punkty widokowe bez trekkingu

Mirador de la Cumbrecita, dostępny samochodem (z ograniczeniami wjazdu w sezonie), daje szeroką panoramę na wnętrze kaldery bez konieczności całodniowego marszu.

Wejście na dno kaldery

Pełne zejście na dno i z powrotem to całodniowa, wymagająca wyprawa — dla mniej doświadczonych warto rozważyć krótsze odcinki szlaku od strony punktów widokowych.